|
|
|
Na chegada a Ourense da primeira locomotora
|
| Velaí vén, velaí vén avantando cómaros e corgas e vales e cerros. ¡Vinde vela, mociños e mozas! ¡Saudádea, rapaces e vellos! Por onde ela pasa fecunda os terreos, espértanse os homes, florecen os eidos. Velaí vén, velaí vén tan houpada, tan milagrosiña, con paso tan meigo, que parece unha Nosa Señora, unha Nosa Señora de ferro. Tras dela non veñen abades nin cregos, mais vén a fartura ¡e a luz! ¡e o progreso! Catedral, demagogo de pedra, dun pobo fanático erguida no medio, repenica esas chocas campanas en sinal de alegría e contento. Asocia esas voces ao son dos pandeiros, ¡ós santos sorrisos de terras e ceos! E ti, río dos grandes destinos, que os himnos ensaias dos triunfos ibéricos, requeimadas as fauces de sede, vén o monstro a beber no teu seo. Bon samaritano, dálle auga ao sedento, que a máquina é o Cristo dos tempos modernos. |
|
