¡Quén dera ser nao senlleira
n-aquel mar non presentido
das ja mergulladas terras!
Sen ceo, sen astros, sen vento,
sempre â toa pol-as ondas
deitado no esquecimento,
nin andar nin desandar,
nin ter outro coido acedo
que leijarse ir pol-o mar
¡Quén dera ser nao senlleira!
Sen fito -estrela nin porto-
ser eu a propia ribeira!!.
¡Quén dera...!
1932