|
| |

¿Que din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar? |
|
|
¿Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar? |
Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
no des esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogan |
|
|
Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son. |
Mais sóo os iñorantes
e ferido e duros
imbéciles e escuros
non no entenden, non |
|
|
Os tempos sono chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin teran;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzon da boa
nazón de Breogán. |
Letra: Eduardo Pondal -
Música: Pascual Veiga




|